ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Στο σκοτεινό σαλόνι των Αλβινγκ

Θέατρο: Στο σκοτεινό σαλόνι των Αλβινγκ



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
Σοκαρισμένη και ξαναφέρνοντας στη μνήμη της εικόνες ενός οδυνηρού παρελθόντος, που αγωνιζόταν σκληρά τόσα χρόνια να θάψει, η κυρία Αλβινγκ αναφωνεί «βρυκόλακες» στο ομώνυμο ιψενικό δράμα, όταν βλέπει το γιο της να ερωτοτροπεί με τη Ρεγγίνα, την υπηρέτρια και ψυχοκόρη της, στο ίδιο ακριβώς σημείο και στην ίδια κατάσταση, όπως παλιότερα είχε δει και τον άντρα της να κάνει με τη μητέρα της Ρεγγίνας. Και όταν η ανασκαφή στα ερείπια της ζωής της βαίνει προς το τέλος της, προσθέτει «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα». Φράση που απηχεί μακρινές επιρροές από την αρχαία ελληνική δραματουργία.
Με τη συγκλονιστική οικογενειακή τραγωδία, ο κορυφαίος Νορβηγός δραματουργός Χένρικ Ιψεν, ρηξικέλευθος στοχαστής και τολμηρός αρνητής του κοινωνικού και ηθικού κομφορμισμού, σήμανε συναγερμό στους συντηρητικούς κύκλους της εποχής του, που έσπευσαν να χαρακτηρίσουν τους «Βρυκόλακες» έργο διεφθαρμένο και αθεϊστικό, που αποκαθηλώνει τους θεσμούς της οικογένειας και της θρησκείας και υποσκάπτει τα θεμέλια της κοινωνίας.
Η ιστορία των «Βρυκολάκων», που έρχεται από το μακρινό 1881, πραγματεύεται τις αραχνιασμένες ιδέες - φαντάσματα, που επανέρχονται εφιαλτικά και μετά τον θάνατό τους, στοιχειώνοντας και καταδυναστεύοντας την ανθρώπινη ύπαρξη. Στηλιτεύει με καυστικό και σοκαριστικό τρόπο τον κοινωνικό φαρισαϊσμό και τους συμβιβασμούς, που υποβάλουν οι αταίριαστες με την ανθρώπινη ψυχή συμπεριφορές αλλά και την ασφυκτική πίεση, που ασκούν συχνά στον άνθρωπο οι κοινωνικές νόρμες και τα πουριτανικά ηθικολογικά στερεότυπα.
Ολα όσα συμβαίνουν στο παρόν των ηρώων έχουν κριθεί στο παρελθόν. Μια σύζυγος δειλή, που υποτάχθηκε σ' ένα βεβιασμένο και αρρωστημένο γάμο, και τώρα βιώνει τον πόνο της μάχης με όσα έζησε στο πλευρό ενός άσωτου και διεφθαρμένου συζύγου αλλά και το βάρος των τύψεων ως μητέρα, επιδιώκοντας να απομακρύνει το παιδί της από τη νοσηρή πατρική επιρροή. Ενας γιος, ο Οσβαλντ, που κληρονομεί τις αντινομίες της συνύπαρξης των αταίριαστων γονιών του αλλά και ανίατη ασθένεια από τον πατέρα του που προκαλεί εγκεφαλικό εκφυλισμό και ευθύνεται για την τραγική του κατάληξη.
Μια ετεροθαλής αδελφή, η Ρεγγίνα, προϊόν της παράνομης σχέσης του λοχαγού Αλβινγκ με την υπηρέτρια μητέρα της, που ζει μέσα στο ψέμα της πραγματικής της καταγωγής, «εν πλήρει συγχύσει αθώα». Και φυσικά ένας πάστορας, ο Μάντερς, διαπρύσιος κήρυκας των αυστηρών ηθικών και κοινωνικών κανόνων, εμμονικά προσηλωμένος στην υπεράσπιση του καθήκοντος, που αποπέμπει τη χαρά της ζωής και μακάριος μέσα στην κουφότητά του καγχάζει: «Ετσι αρχίζουν οι επαναστάσεις, όταν ο άνθρωπος αναζητά την ευτυχία του».
Η υπόθεση του ιψενικού δράματος εξελίσσεται μέσα από ανατροπές και αποκαλύψεις καλά κρυμμένων μυστικών, που έρχονται στο φως, συνθέτοντας την πρόθεση του δημιουργού του να ξεσκεπάσει την κοινωνική σαθρότητα, να κατεβάσει τις μάσκες του καθωσπρεπισμού και να διαρρήξει την καλογυαλισμένη επιφάνεια ενός αστικού «φαίνεσθαι». Λύτρωση δεν υπάρχει. Η σκοτεινιά και η φρίκη του οίκου των Αλβινγκ είναι τόση, που το φως του ήλιου στην κατακλείδα του έργου, δεν καταφέρνει να λειάνει την ασχήμια του.
Η «Εταιρεία Θεάτρου και Τέχνης», σταθερά προσανατολισμένη στο κλασικό ρεπερτόριο, παρουσιάζει το ιψενικό δράμα στο θέατρο «Αγορά», σε σκηνοθεσία Σπύρου Κουβαρδά. Ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης κατέθεσε μια καλοδουλεμένη και εύρυθμη παράσταση ρεαλιστικών γραμμών, που υπηρέτησε το θέατρο των ιδεών αλλά διατηρώντας στο μεγαλύτερο μέρος της χαμηλούς τόνους, δεν επέτρεψε να αναδυθεί ο παλμός των κοινωνικών, ψυχολογικών και ιδεολογικών συγκρούσεων των ηρώων. Αξιοπρεπής και πειστική η κυρία Αλβινγκ της Θεανώς Κανελλάκη. Μετρημένη και με ερμηνευτική εσωτερικότητα αλλά αδικαιολόγητα ψύχραιμη για όσα θυμάται και βιώνει. Ο Κώστας Μαλαμής υποστήριξε τον ηθικολόγο πάστορα Μάντερς με έντονο διδακτισμό, αφήνοντας την αίσθηση μιας επιτυχημένης σκόπιμης υπονόμευσης του ρόλου.
Με ωραία σκηνική παρουσία η Βαρβάρα Γράψα ως Ρεγγίνα κατέβαλε φιλότιμη προσπάθεια να περάσει από τα διαφορετικά επίπεδα του ρόλου μέχρι το τελικό, της τόλμης να σπάσει τα καθορισμένα όρια, να βγει στον κόσμο και να ζήσει. Η ευφυής γκροτέσκα νότα, που εκόμισε στη σκηνή, ο Εγκστραντ του Σπύρου Κουβαρδά πρόβαλε την παρείσακτη παρουσία του. Στον ρόλο του Οσβαλντ ο Μάριος Μάνθος κινήθηκε με αδρό ρεαλισμό και καλοδεχούμενη ζωτικότητα, που τόνωσε τη συγκινησιακή δύναμη, που έλειψε εν γένει από την παράσταση. Ο Θάνος Μπαλαφούτης επιμελήθηκε το σκηνικό περιβάλλον, συνδυάζοντας το κλασικό με το σύγχρονο και ο Χρήστος Ανεστόπουλος συνόδευσε με τη διακριτική μουσική του το σκηνικό ταξίδι των ηρώων.
Μια ευσυνείδητη και ευπρεπής παράσταση ενός έργου που παραμένει διαχρονικό, καθώς πληθαίνουν οι οπισθοδρομικές φωνές, που στοχεύουν στη συντηρητικοποίηση της κοινωνίας μας.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[14:04]  Πάτρα: Παράταση του Πολιτιστικού για...
[11:55]  Είναι το μέλλον του θεάτρου το YouTube;
[08:23]  Και η Πολυφωνική τραγουδά online
[χθες 10:21]  Ζαν Πωλ Σαρτρ; Οι έγκλειστοι της...
[χθες 14:35]  Γ. Αγγελόπουλος - Β....
[χθες 12:03]  Μένουμε Σπίτι με τον Διονύση...
[χθες 10:23]  «Ρεφενές» κάθε Σάββατο στο Super B
[χθες 13:39]  Πέντε δίσκοι που ακούει ο Α....








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [20:34:13]