ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θεατρική απραξία. Πότε άλλοτε;

Θεατρική απραξία. Πότε άλλοτε;



Θέατρα κλειστά, σκηνές έρημες, καθίσματα κενά. Η πανδημία του ιού επελαύνει επιβάλλοντας τη δύναμή της παντού και καταλύοντας κάθε είδους δράση. Κάποτε η περιπέτεια της εισβολής του θανατικού θα αποτυπωθεί σε κείμενο θεατρικό -γενικότερα λογοτεχνικό- όπως έγινε και στο παρελθόν. Προς το παρόν ας δούμε πότε άλλοτε σίγησαν τα θέατρα στον τόπο μας, λαμβάνοντας ως αφετηρία της νεότερης θεατρικής μας ιστορίας τα μέσα του 19ου αιώνα (1832/1840).
Επιδημικές ασθένειες, εθνικά γεγονότα, θάνατοι σημαινόντων προσώπων αλλά και διαδηλώσεις και απεργίες σηματοδότησαν περιόδους προσωρινής θεατρικής απραξίας. Η αρχή έγινε με την ήττα της χώρας στον πόλεμο του 1897, και τη ντροπή και το πένθος που άφησε πίσω του σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο ώστε κάθε μορφή ψυχαγωγίας να φαίνεται παράταιρη και περιττή. Κάποιοι θίασοι ωστόσο συνέχισαν περιστασιακά, το «Πανόραμα» εξακολούθησε τη λειτουργία του και δεν έλειψαν και τότε κάποιες παραστάσεις καραγκιόζη.
Εκτοτε και μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο εφιάλτης της αρρώστιας έκλεισε δυο φορές τα θέατρα: Η γρίπη του 1918, η λεγόμενη ισπανική, που μετά την ολιγοήμερη γενική αργία, εξανάγκασε σε αραιωμένη προσέλευση του κοινού και ο Δάγκειος πυρετός του 1928 που αποδεκάτισε ηθοποιούς και κοινό, δημιουργώντας τεράστια κρίση στο θεατρικό κόσμο.
Κατά την περίοδο της ιταλικής και της γερμανικής κατοχής το θέατρο ανθεί στην Αθήνα όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες (με θεάματα επιθεώρησης και βαριετέ, κουκλοθεάτρου και καραγκιόζη αλλά και με ποιοτικό ρεπερτόριο από τον Κάρολο Κουν, ο οποίος ιδρύει το 1942 το «Θέατρο Τέχνης»), με μεσοδιαστήματα παύσεων λόγω εκτάκτων γεγονότων. Με την είσοδο των Γερμανών κατακτητών στην πρωτεύουσα οι αυλαίες επαναλειτούργησαν μετά από σύντομη αργία -με προφυλάξεις και ελέγχους βέβαια- με πρώτη γενικευμένη παύση το 1942 (μεταξύ της χειμερινής και της θερινής σεζόν του έτους, τέλη Μαΐου - αρχές Ιουνίου) μετά από αστυνομική διάταξη, εξαιτίας της επιδημίας τύφου που έπληξε την Αθήνα.
Ειδικές υγειονομικές επιτροπές προέβαιναν σε έλεγχο των θεάτρων και των εγκαταστάσεών τους για τη χορήγηση αδειών συνέχισης ή μη της λειτουργίας τους και επέβαλαν ως προφυλακτικό μέτρο για τον περιορισμό της μετάδοσης της ασθένειας την αραίωση των καθισμάτων τόσο στην πλατεία όσο και στους εξώστες. Υπολογίζεται ότι η αναστολή λειτουργίας των αθηναϊκών θεάτρων το 1942 είχε σημαντικές οικονομικές συνέπειες για τους ανθρώπους του (επιχειρηματίες-θεατρώνηδες, ηθοποιούς και εργαζόμενους).
Ενα έτος μετά, το καλοκαίρι του 1943, το εκ νέου κλείσιμο των θεάτρων της πρωτεύουσας από τους Γερμανούς είχε τιμωρητικό χαρακτήρα για τη συμμετοχή των Αθηναίων στη μεγάλη αιματηρή διαδήλωση της 23ης Ιουλίου -με αφορμή την πρόθεση των γερμανών να επιτρέψουν την εγκατάσταση βουλγαρικών στρατευμάτων κατοχής στη Μακεδονία- και στη μεγάλη απεργία, που στοίχισε στο θεατρικό κόσμο αργία μιας εβδομάδας. Με τα Δεκεμβριανά του '44 ολοκληρώνονται οι περιπτώσεις θεατρικής αδράνειας στη διάρκεια της κατοχής.
Ωστόσο αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμα και στα μαύρα χρόνια της κατοχής και του Εμφύλιου, εκείνοι που δεν υπέστειλαν τη θεατρική σημαία ήσαν οι θίασοι του «βουνού» -με τους περισσότερους ηθοποιούς να είναι μέλη του ΕΑΜ- που συνέχισαν να δίνουν παραστάσεις στο πλαίσιο της πολύπλευρης δράσης του Δημοκρατικού Στρατού, αγνοώντας περιορισμούς και απαγορεύσεις. Αλλά και το λεγόμενο «ανυπόληπτο» θέατρο -κακώς σε πολλές περιπτώσεις, αφού στις τάξεις του υπηρέτησε ακόμα και ένας Βεάκης- τα «μπουλούκια», οι ηρωικά περιφερόμενοι θίασοι, έδωσαν ένα σχεδόν συνεχές παρόν.
Τέλος η αναστολή λειτουργίας των θεάτρων συνδέθηκε με έκτακτα γεγονότα (όπως η δολοφονία του Γεωργίου Α΄ στη Θεσσαλονίκη) και εθνικά πένθη (θάνατος του Γεωργίου Β΄ και του Ελευθερίου Βενιζέλου) αλλά και με εκτροπές από το δημοκρατικό πολίτευμα -επιβολή δικτατοριών, όπως αυτή της 21ης Απριλίου 1967, στη διάρκεια της οποίας επιτροπές λογοκρισίας αποφαίνονταν περί της καταλληλότητας ή μη των δημοσίων θεαμάτων. Είναι γνωστή η περιπέτεια των παραστάσεων του έργου «Το Μεγάλο μας Τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλη και των συντελεστών της.
Ευχή μας η αναστολή της λειτουργίας των θεάτρων στις μέρες μας να είναι σύντομη γιατί εάν παραταθεί είναι εύλογο να θεωρείται μετέωρη η πραγματοποίηση των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.
Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:03]  Γ. Γιαννακόπουλος: Μένουμε στο...
[χθες 12:49]  Η τρίτη παράσταση του "Ρεφενέ" στο...
[χθες 13:43]  Σειρά βίντεο ΥΠΠΟΑ "Συζητώντας με...
[χθες 10:30]  Το κορίτσι επιμένει και στο YouTube
[χθες 08:41]  ArtWalk: Παράταση στο κάλεσμα...
[χθες 14:21]  Με το βλέμμα στην ελπίδα
[χθες 08:31]  Ο Ασίμωφ, η αιωνιότητα και τα...
[χθες 16:00]  Πόσο πιθανό είναι ν’ ακυρωθούν όλα...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [07:30:20]