ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Γιάννης Δούκας: Ρευστή η ταυτότητά μου

Γιάννης Δούκας: Ρευστή η ταυτότητά μου



Ο Γιάννης Δούκας γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα. Εχει σπουδάσει φιλολογία και Ψηφιακές Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Τα ως τώρα βιβλία του: Ο κόσμος όπως ήρθα και τον βρήκα (Κέδρος, 2001), Στα μέσα Σύνορα (Πόλις, 2011), Το σύνδρομο Σταντάλ (Πόλις, 2013). Φέτος το φθινόπωρο θα κυκλοφορήσει, πάλι από τις εκδόσεις Πόλις, το νέο του ποιητικό βιβλίο με τίτλο η θήβα μέμφις.


Ας υποθέσουμε ότι έχετε απέναντί σας τον εαυτό σας όταν ήταν παιδί και πρέπει να τον συστήσετε σε άλλους. Τι θα λέγατε; Aλλαξε κάτι από τότε;
Πώς να μην αλλάξει; Αλλά και πώς να μην παραμείνει αναλλοίωτος ο φέρων οργανισμός του οικοδομήματος;
Τι ακριβώς εικόνα έχουμε, όμως, του εαυτού μας; Η μνήμη ως έντεχνη κατασκευή δεν λειτουργεί;
Σκέφτομαι ότι, ακόμη και στην ανακρίβειά της, είναι πολύ κατατοπιστικότερη μια συλλογική προσωπογραφία, όπως φιλοτεχνείται από τους ανθρώπους με τους οποίους διασταυρωνόμαστε - ό,τι κι αν επινοούμε, προκειμένου να συνυπάρξουμε μαζί τους. Στην προσωπογραφία αυτήν θα προτιμούσα να παραπέμψω, κι ας μην αναγνωρίζω πάντοτε πάνω της εμένα και τις συνέχειες ή τις ρήξεις που με διαμόρφωσαν.

Πώς ακούτε την ποιητική φωνή σας διαβάζοντας τους στίχους σας;
Ως κάτι, έχω την εντύπωση, που νοσταλγεί, που αναπολεί, ανακαλεί και ανατρέχει, που επιχειρεί μια εκ των προτέρων μάταιη περίληψη του κόσμου, που αναζητά τη δομή μιας μυθολογίας.
Αλλιώς, όμως, δεν ακούμε εμείς τη φωνή μας κι αλλιώς εκείνοι στους οποίους απευθυνόμαστε; Ποιο από τα δυο διεκδικεί τη μεγαλύτερη εγκυρότητα;

Επίγονο ποιων ποιητών θεωρείτε τον εαυτό σας;
Ρευστή και μεταβαλλόμενη η ταυτότητά μου, καθώς η συγκρότηση της έκφρασης είναι μια διαδικασία διαρκώς εν εξελίξει. Αμφιβάλλω, ωστόσο, ότι θα γινόμουν αυτός που έχω γίνει αν δεν είχα διαβάσει Σολωμό, Καβάφη, Σεφέρη - κι αν δεν είχα ακούσει τραγουδισμένους όσους μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος.
Και πόσοι ακόμη, αλήθεια, δεν φανερώνονται ολοζώντανοι στις πιο προσωπικές στιγμές μου; Μιλούν πολλές γλώσσες, ασκούν πολλές τέχνες, ανήκουν σ' όλες τις εποχές.

Η ποίηση αδικεί τον ποιητή καθώς δεν μπορεί να τον θρέψει. Εσείς πώς την αντιμετωπίζετε επαγγελματικά στον βίο σας;
Αλίμονο αν τον έθρεφε και υποτασσόταν στη σκοπιμότητα του βιοπορισμού - ακόμη και αν υπήρχαν οι ρεαλιστικές προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο.
Στην πράξη, βέβαια, είμαι τυχερός που οι επαγγελματικές μου ασχολίες δεν απομακρύνονται από τη γραφή και την ανάγνωση, είτε με τη μορφή της ακαδημαϊκής έρευνας, είτε στον χώρο του βιβλίου.

Πώς σας επισκέπτονται οι ιστορίες που γράφετε γι' αυτές;
Συνήθως τις επισκέπτομαι εγώ, αναζητώντας τες στον γύρω μου κόσμο, τόσο τον απτό, όσο και τον άυλο - πραγματικοί και οι δυο τους.

Η αρματωσιά των ποιητικών σας διαδρομών σε τι διαφέρει από αυτές των ομότεχνών σας;
Σε κάποιον βαθμό, νιώθω αναρμόδιος ν' απαντήσω σ' ένα ερώτημα που θα προϋπέθετε να γίνω ανατόμος του ίδιου μου του σώματος.
Η αισθητική μου, η προσωπική μου ευαισθησία, οι αναγνωστικές μου επιλογές, ανάγκες και προτιμήσεις, η αντίληψή μου για τους σκοπούς και τη φύση του είδους που καλλιεργώ: αυτά είναι η αρματωσιά μου και είναι όλα εξίσου τυχαία και μοναδικά, διαμορφώνονται, δηλαδή, μέσα από συνθήκες και συμπτώσεις και διαφέρουν, όπως είναι φυσικό, από τον έναν άνθρωπο στον άλλο.

Ο χώρος της ποίησης και της λογοτεχνίας, όπως έχει δείξει η ιστορία, είναι τόπος μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;
Παρά το μικρό πεδίο και το αμελητέο υλικό διακύβευμα, ή και γι' αυτό ακριβώς, συμπάθειες κι αντιπάθειες, συγκλίσεις κι αποκλίσεις εκφράζονται με δυσανάλογη ένταση.
Η γραφή, ωστόσο, δεν παύει να είναι μοναχική διαδικασία και η λογοτεχνική διαδρομή ως προσπάθεια να αποδώσουμε εκφραστικά την ιδιοπροσωπία μας δεν έχει απολύτως τίποτα να ωφεληθεί από τις κοκορομαχίες - ούτε και από την άλλη όψη του νομίσματος, τις δημόσιες σχέσεις, δηλαδή.
Φυσικά, όλοι άνθρωποι είμαστε, με τα πάθη και με τις αντιφάσεις μας.

Η ποίηση έχει διάρκεια και διαδρομή. Εσείς πώς έχετε σχεδιάσει την πορεία σας προς την ολοκλήρωση του έμμετρου αγώνα που επιτελείτε;
Καλώς ή κακώς, αδυνατώ να σκεφτώ με όρους μεμονωμένων ποιημάτων∙ συνθέσεις σχεδιάζω, με την παρήγορή μου μόνη βεβαιότητα, ότι τα περισσότερα απ' αυτά τα σχέδια θα μείνουν νοερά κι ιδεατά, αποταμιευμένα στην Τράπεζα του Μέλλοντος.

Στον επέκεινα χρόνο πού νομίζετε ότι θα βρίσκατε το πορτρέτο που ο ίδιος φιλοτεχνείτε;
Οση είναι η γνώση μου για τον επέκεινα χρόνο, άλλη τόση και για την πιθανή εμβέλεια και ανθεκτικότητα των γραπτών μου.

Πώς ορίζετε το ποίημα που «αντέχει στον χρόνο»;
Αυτό που, βρίσκοντας την αφορμή του στα τρέχοντα, κατά τέτοιον τρόπο τα αποφλοιώνει, ώστε να μιλά για τα παντοτινά. Αυτό που, βρίσκοντας την αφορμή του στα αιώνια, αρθρώνεται για ν' ανταποκριθεί και στα εκάστοτε. Αυτό που, μιλώντας για τον ένα κι εξ ονόματός του, τον καθιστά παράδειγμα. Αυτό που, από τον έναν αποδρώντας, τον δικαιώνει, τον φωτίζει και του δίνει τον λόγο.
Γράφει ο Αντώνης Σκιαθάς





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 19:37]  Μαριαλένα Σπυροπούλου: «Από νωρίς...
[χθες 21:02]  Δημήτρης Σωτάκης: «Στην Ελλάδα, το...
[19:21]  Τσαλίκογλου-Επτακοίλη: Βούτηξαν στο...
[χθες 18:06]  Κατερίνα Μαλακατέ: «Είμαι πάνω και...
[χθες 18:23]  Μιχάλης Σιγάλας: Με ενδιαφέρει το...
[χθες 19:03]  Αλέξης Σταμάτης: «Γράφω για να...
[χθες 19:22]  Ρούλα Γεωργακοπούλου: Περί...
[χθες 14:24]  Βιντσεντίνι: Μαθητεία, έμπνευση...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [17:50:27]