ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Οι Τούρκοι γκρέμισαν, οι χριστιανοί ανάστησαν

Οι Τούρκοι γκρέμισαν, οι χριστιανοί ανάστησαν



Μέρος E΄
Στα λιγοστά κειμήλια της μονής υπάγεται και αξιόλογης τέχνης αργυρό δισκοπότηρο με επιγραφή του 1794, η οποία πιστοποιεί ότι το αντικείμενο αφιερώθηκε και ανήκε στη μονή.
Πρέπει να ήταν εκείνο που χρησιμοποιούνταν στο θυσιαστήριο του ναού έως την πυρπόληση της μονής από τους οθωμανούς την Κυριακή των Βαΐων του 1821 και ως άκρως ιερό λειτουργικό σκεύος συμπεριλήφθηκε σε όσα πολύτιμα παρέλαβαν οι μοναχοί διαφεύγοντας.
Αφησαν στη λεηλασία και την καταστροφή άλλα βαρύτιμα αλλά όχι ιεροπρακτικά αντικείμενα, όπως για παράδειγμα τις μεγάλες καταστόλιστες ασημένιες καντήλες που κρέμονταν από τις ιερές εικόνες και είχαν εντυπωσιάσει ξένους περιηγητές που είχαν φτάσει στη μονή και ενδεχομένως και πολλά ακόμα που δεν γνωρίζουμε.
Ανάμεσα στα διασωθέντα και ο παλαιότερος σωζόμενος κώδικας με εγγραφές από τα τέλη του 1807 και μέχρι το 1820, αλλά και με ορισμένες άλλες μετεπαναστατικές καταχωρήσεις των ετών 1833 και 1834, οι οποίες αποτελούν τεκμήριο για την επιστροφή των μοναχών και τη δραστηριοποίησή τους στον τομέα της εκμετάλλευσης της έγγειας περιουσίας.
Ο κώδικας έχει τη μορφή μεγάλου τετραδίου με φύλλα περγαμηνής, καθιστώντας εμφανή την αρχαιοπρέπεια και επισημότητα του εγγράφου, όσο και την πρόθεση του συντάκτη του ηγούμενου Ιάκωβου Σιδηρόπουλου, να διατηρηθεί και να χρησιμοποιηθεί επί σειρά ετών.
Είναι άγνωστη η προέλευση της περγαμηνής και κυρίως εάν προέρχεται από παλαιότερο χειρόγραφο από το οποίο έχει αποξεστεί η γραφή (παλίμψηστο), γίνεται όμως φανερό ότι το «βιβλίο» αυτό συνεχίζει την παλαιότερη παράδοση άλλων κατεστραμμένων κωδίκων του Γηροκομείου, που θα είχαν πολλά να μας πληροφορήσουν για την πολυτάραχη ιστορία του.

ΠΗΓΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΑ ΕΓΓΡΑΦΑ
Σε διάφορα άλλα αρχεία διατηρούνται προεπαναστατικά κυρίως έγγραφα που σχετίζονται με τη μονή, ως επί το πλείστον δικαιοπρακτικά και συμβολαιογραφικά σχετικά με αγοραπωλησίες γης, διαμεσολαβήσεις κ.λπ., που δίνουν όμως μοναδικές ειδήσεις για την κίνηση και τη λειτουργία του Γηροκομείου και κυρίως αποτελούν έμμεσες αναφορές της διατηρηθείσας περιουσία του και της εκμετάλλευσής της. Ορισμένα βρίσκονται και στο αρχείο Παπαδιαμαντόπουλου, ο οποίος στις αρχές του 19ου αι. αγόρασε τμηματικά από διάφορους ιδιοκτήτες ολόκληρη την έκταση μεταξύ Αγίου Δημητρίου και σημερινής πλατείας Ομονοίας, αποκτώντας και οικόπεδα της μονής Γηροκομείου και κατασκευάζοντας εκεί την τεράστια μεγαλόπρεπη οικία του και διάφορες αποθήκες της εμπορικής του δραστηριότητας.

ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ
Οι μοναχοί εγκατέλειψαν τη μονή από τις αρχές της Επανάστασης του 1821, όταν αυτή πυρπολήθηκε και κατέστη από τους OΟθωμανούς προπύργιο της άμυνας του Κάστρου των Πατρών. Λόγω της επίκαιρης και στρατηγικής της θέσης αποτέλεσε απαρχής το θέατρο των πολεμικών επιχειρήσεων και διακαές προγεφύρωμα του ελληνικού στρατοπέδου στην πολιορκία της πόλης. Οι OΟθωμανοί κατείχαν επί μακρόν το λεηλατημένο και εγκαταλελειμμένο μοναστήρι και ήταν οχυρωμένοι εκεί, προσβλήθηκαν δε τρεις φορές το 1821από τους Ελληνες, οι οποίοι κατέλαβαν τελικά και κράτησαν τη θέση για ορισμένα μικρά διαστήματα, ύστερα από πολύ σκληρές και αιματηρές κυρίως για τους Οθωμανούς μάχες. Το 1822 ακολούθησε η εκστρατεία του Κολοκοτρώνη για την κατάληψη της Πάτρας και η περίφημη μάχη του Γηροκομείου. Τελικά, αμέσως μετά το ίδιο έτος, οι Οθωμανοί έχοντας αφήσει στο πεδίο της μάχης για τη διατήρηση της θέσης πολλούς νεκρούς και φοβούμενοι την υπερίσχυση των ελληνικών δυνάμεων και την πλήρη κατοχή της οχυρής θέσης, που θα σήμαινε και την προώθηση του ελληνικού πολιορκητικού στρατοπέδου εγγύτατα προς το κάστρο, αποφάσισαν και ισοπέδωσαν με δυναμίτιδα όσες εγκαταστάσεις είχαν απομείνει, ολοκληρώνοντας την καταστροφή του ιστορικού αυτού χώρου και αφανίζοντας κάθε ακίνητο τεκμήριο.
Οι μοναχοί επέστρεψαν μετά από την απελευθέρωση της Πάτρας το 1828 και άρχισαν να ανασυγκροτούν το μοναστήρι, είναι αμφίβολο όμως εάν εγκαταστάθηκαν αμέσως σε αυτό, αφού δεν υπήρχαν πλέον κτηριακές εγκαταστάσεις. Πιθανότατα φιλοξενήθηκαν για μικρό χρονικό διάστημα σε άλλη μονή, ίσως σε αυτήν του Ομπλού ή σε αναπομείνασες ιδιόκτητες εγκαταστάσεις εκτός των Πατρών (μετόχια), αφού η πόλη είχε ολοκληρωτικά καταστραφεί. Αρχισαν ταχύτατα την ανασύσταση του μοναστηριού με τη βοήθεια των πιστών και όπως βεβαιώνεται από έγγραφο, το 1832 η μονή βρισκόταν πλέον σε λειτουργία.
Ο ΖΗΛΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗΣ
Ενα χρόνο αργότερα παραλήφθησαν από τη Ζάκυνθο τα ιερά λείψανα που είχαν μεταφερθεί και ασφαλιστεί από την έναρξη της Επανάστασης, ενώ τότε περίπου ξεκίνησε και η ανέγερση του καθολικού και των κελίων, με το πρώτο να ολοκληρώνεται το 1836. Ο ζήλος για την ανασύσταση του Γηροκομείου και την ανέγερση του ναού ήταν φαίνεται τόσο μεγάλος από τους πιστούς των Πατρών, ώστε προηγήθηκε κατά δέκα ολόκληρα χρόνια των εγκαινίων του παράλιου ναού του Αγίου Ανδρέα. Προφανώς στη μνήμη των Πατρινών υπήρχαν τότε πολύ περισσότερα και σημαντικότερα από όσα τελικά γνωρίζουμε εμείς σήμερα, τα οποία δεν συμμερίστηκε το γνωστό βασιλικό διάταγμα του 1834, που κατέταξε τη μονή στις διαλυμένες. Με παρέμβαση των πατρινών και ενώ οι εργασίες οικοδόμησης συνεχίστηκαν απρόσκοπτα, με νέο διάταγμα η μονή χαρακτηρίστηκε διατηρούμενη το 1836.

Του Ιωάννη Μόσχου, Αρχαιολόγου
Η συνέχεια την επόμενη εβδομάδα





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[12:03]  Μας απειλεί το Ισλάμ;
[11:00]  Διαδίκτυο σε κρίση ποιότητας!
[χθες 13:07]  Οι δολοφονίες των αφανών
[χθες 12:24]  Ας δημιουργήσουμε εορταστικό κλίμα...
[χθες 11:00]  `40 Παλληκάρια
[χθες 16:50]  Ο Ηρακλής ως «μέντιουμ»
[χθες 15:20]  Μην είσαι μοδέρνος στο ντύσιμο, να...
[χθες 14:05]  Η ανατομία του ελληνικού...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [14:04:02]