ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η ακτή του Κάιζερ

Η ακτή του Κάιζερ



Ο Ιανός είχε εν τέλει δύο πρόσωπα. Αλλους τους έγδαρε και τους τσάκισε, και από άλλους πέρασε σαν ένα μαύρο σύννεφο, το είδαμε νωρίς πρωί, μία κουβέρτα σκούρα με τρύπες κυανές, μας έκλεινε το μάτι ο ήλιος: Ψέματα ήταν η καταιγίδα, έγινε απλά για σκάσουν επιτέλους τα τζιτζίκια. Είναι αυτός ο ήχος κάλεσμα ερωτικό; Αν τον κάνεις, μόνο τζιτζίκια ανταποκρίνονται και σιχαμένα πράματα.
Αρκεσε όμως ακόμα και αυτό για να τρομάξει τους πάντες. Το μεσημέρι του Σαββάτου η πόλη ήταν γεμάτη κόσμο και οι βόρειες παραλίες ήταν γεμάτες αδειοσύνη. Το φθινόπωρο είναι σαν τον σεισμό: Ερχεται σε μια στιγμή μέσα. Λίγα λεπτά πριν, είχες καλοκαίρι. Πατάει ο καιρός ένα κουμπί και σου ανήκει η θάλασσα, περίπου όπως ο Κάιζερ που είχε δικές του τις Μπενίτσες και έφτιαξε και μια μαρμάρινη πρόσβαση προς την ακτή ώστε να μην πατάει ελληνικό χώμα το πόδι του στη διαδρομή ανάκτορο- παραλία. Μπορείς να νιώσεις αυτοκράτορας και χωρίς αυτά, απλά δεν αρκεί να νιώθεις. Πρέπει και να αναγνωρίζεσαι. Εκεί κάπου τα χαλάμε. Επιπλέον, Κάιζερ βρίσκεις πλέον και στο περίπτερο. Ευτελίστηκαν τα πριγκηπιλίκια.
Ο Ιανός είχε εν τέλει δύο πρόσωπα. Και ποιός δεν έχει; Εάν είσαι μόνο ένας άνθρωπος, δεν έχεις κάποιον να μιλήσεις. Οταν είσαι δύο, η κατάσταση είναι πιο στρωτή. Μερικοί έχουν περισσότερους εαυτούς. Ο ένας διαβάζει, ο άλλος πίνει το ούζο του, ο τρίτος μιλάει με τον κόσμο, ο τέταρτος σκέφτεται τη δουλειά, ο πέμπτος βγάζει βόλτα τον σκύλο, ο έκτος κάνει τον σκύλο.
Ποιός εαυτός έχει το πάνω χέρι στη σχέση; Δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος. Εκ των υστέρων μπορείς να εξηγήσεις όλα όσα έχουν συμβεί στη διαδρομή μιας ζωής, αλλά το ιδιότυπο είναι ότι καθώς συμβαίνει ένα πράγμα, συμβαίνει και κάτι άλλο μαζί, υπάρχουν σκιές που ακολουθούν τον θίασο του εαυτού μας, σαν παράλληλα σύμπαντα, φασαριόζικα και παρδαλά, αλλά αόρατα από τους άλλους. Το ζήτημα θέλει ένα κουλάντρισμα. Δεν πρέπει να παίξουν όλα τα όργανα μαζί. Ενας ένας οι εαυτοί, παιδιά. Εάν αυτό δεν τηρηθεί, σε απειλούν συγχύσεις, παραλύσεις, πανικοί, σαν τη βασίλισσα Ελισσάβετ που βλέπει απέναντί της τα πρόσωπα που εξόντωσε και καταρρέει, επιτέλους: Και τα αριστουργήματα πρέπει κάποτε να τελειώνουν.
Μερικοί εαυτοί σε πιάνουν από τα μανίκι, σαν μουσικοί που έπαιξαν ένα έργο μαγικό και ευελπιστούν σε κάτι παραπάνω από τον οβολό σου, να τους δεχτείς στο φωτισμένο σου καθιστικό, μια λίγη παραπάνω τρυφερότητα. Μα τους εκδιώκουν οι αδιάλλακτοι εαυτοί σαν σκύλοι εγωίσταροι, ενώ οι κυρίως εαυτοί δεν είναι καν εκεί: Εφυγαν πρωί πρωί για το γραφείο, αγέλαστοι, ανάλατοι και ανοξείδωτοι, μαλώνοντας τον παιχνιδιάρη εαυτό που τρέχει πίσω τους, ενώ χαλάει τον κόσμο η μπάντα των επιθυμιών, των αποτυχιών, των ναυαγίων και των ματαιώσεων.
Μιλάμε για παρέλαση από πρόσωπα, που λες. Τι να μας πει ο Ιανός, ο κακομοίρης, δύο φατσούλες όλες κι όλες, με μόλις έντεκα και δώδεκα μποφόρ, δυναμική. Η δική μας καταιγίδα, χορός των δαιμόνων, ουρανός των αγγέλων, λειβάδι των χρωμάτων, γαλαξίας των πλανητών, εκεί να δεις: Ο φόβος και ο τρόμος μπροστά της είναι παιδικός σταθμός. Κάντε στην άκρη τα παιδιά. Ο αυτοκράτορας δεν θέλει άλλο κόσμο, μην τον οργίζετε, μην ενοχλείτε, έχει τόση αυτοκρατορία εντός του, λυπηθείτε τον. Μην τρυπάτε το μπαλόνι του, θα σκάσει, θα μείνει άδεια η παραλία του και ορφανή η θάλασσά του και όλοι αυτοί οι εαυτοί που λέγαμε, θα ξαπλωθούνε στην ακτή, απλά, αμίλητα χαλίκια. Είδαμε τη ζωή μας στο όνειρό μας. Μην ταράζεστε, ένας απλός Σεπτέμβριος ήταν, θα περάσει.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [00:00:18]