ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πρωινά λεωφορεία

Πρωινά λεωφορεία



Καλό χειμώνα, μας είπε ο παλιόφιλος από τα χρόνια του δημοτικού σχολείου. Τα πρωινά διασταυρωνόμαστε καθώς περιμένει στη στάση το λεωφορείο για να πάει στη δουλειά του, πάντα χαμογελαστός. Πάντα την ίδια ώρα, πάντα το ίδιο δρομολόγιο, ο κόσμος τα πρωινά είναι καθένας και ένα λεωφορείο χωρίς ρόδες. Ξέρεις ποιόν θα δεις σε ποιό σημείο της οδού και ποιά ώρα. Ο ένας, διασταυρωνόμαστε στην Ερμού, είναι το Νο 5, έχει τρία παιδιά, χρόνο με τον χρόνο μεγαλώνουν, ο μεσαίος έχει βγει από το καρότσι, ο μεγάλος δεν θυμάται ότι ήταν σε καρότσι κάποτε, ο μικρότερος βιάζεται να βγει από το καρότσι για να γίνει εξήντα χρονών το συντομότερο και ο πατέρας βιάζεται να μεγαλώσουν και οι τρεις για να πηγαίνουν στο σχολείο μόνοι τους. Ο άλλος είναι το Νο 7, περπατάει για λόγους υγείας, η παράλλη είναι το Νο 6, πιθανόν εργάζεται σε κάποια τράπεζα, τα Νο 8 και 11 είναι δικηγόροι. Τα Νο 9 και 15 είναι συνταξιούχοι και πίνουν καφέ στις ίδιες καρέκλες του ίδιου καφενείου κοιτάζοντας προς την ίδια πλευρά ο καθένας, ο ένας κρατάει με τα ίδια δάχτυλα το ίδιο τσιγάρο. Είτε σε κοιτάζουν όλοι καθώς διασταυρώνεσαι μαζί τους είτε όχι, το ραντάρ τους σε πιάνει, αλλά αδιαφορεί για σένα, η δική σου ρουτίνα είναι καταχωρημένη στα μητρώα σου ως φυσιολογική, όσο φυσιολογικός μπορεί να είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος, λαμβανομένου υπόψιν πολλές φορές το αφύσικο θα έπρεπε να είναι το φυσιολογικό, αλλά προτιμάς το φυσιολογικό γιατί το αφύσικο έχει απαιτήσεις.
Καλό χειμώνα: Είχε δίκιο ο φίλος καθώς η 21η Σεπτεμβρίου είναι η τελευταία ημέρα του καλοκαιριού. Ιση μέρα- ίση νύχτα, τίμια πράγματα. Θα ήταν όμορφο όλες οι ημέρες να είναι μια 21η Σεπτεμβρίου, πρωινή δροσιά, μεσημεράκι ανεκτό, μοιρασμένος ο κόσμος σε ακτές και πόλη, όχι όλοι μαζί, συμπυκνωμένοι στην κοιλιά ενός καραβιού, σε έναν πεζόδρομο, σε ένα βραδινό εστιατόριο.
Καλό χειμώνα. Αλλά δεν θα είναι καλός. Πρωί πρωί χθες η κυριακάτικη εφημερίδα έγραφε ότι «θα γίνει Μπέργκαμο η Αθήνα» καθώς οι ειδικοί προειδοποιούν πως βαίνουμε προοδευτικά σε μια κατάσταση χιλίων κρουσμάτων την ημέρα, οι νοσηλευόμενοι στις εντατικές πληθαίνουν και η ζήτηση για κλίνες στις μονάδες θα αυξηθεί. Απευθύνονται εκκλήσεις και παρακλήσεις και ικεσίες στον κόσμο να είναι σχολαστικός με τα μέτρα. Ποιός είναι; Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι πού και πού τηρούμε και κανένα μέτρο. Ενας περίεργος εσωτερικός μηχανισμός μας καθησυχάζει: Αφού ο ιός δεν είναι ακόμα εδώ, έχουμε καιρό μπροστά μας. Ο παλιόφιλος κρυώνει. Είναι νωρίς και φυσάει. Φοράει ένα μπουφανάκι. Νιώθεις ψυχρούλα, βάζεις μπουφάν. Ο ιός δεν νιώθεται, δεν βλέπεται, δεν μυρίζει, δεν μιλάει, δεν σου κάνει «ψιτ» στον ώμο. Η πληροφορία δεν συλλαμβάνεται με τις αισθήσεις.
Συνεχίζοντας το περπάτημα, βλέπεις το μέλλον να έρχεται βαρύ. Φαντάζεσαι τον ίδιο κόσμο μετά από τρεις ή πέντε μήνες. Φαντάζεσαι μάσκες, αραιή κίνηση, κορδέλες, απουσίες, νοσηλείες, αποστειρώσεις, δύσπνοιες, αγωνίες. Θα ενσωματωθούν στη νέα μας ρουτίνα. Αυτό που μας περιμένει δεν θα είναι ίδιο με πριν, αλλά θα είναι ίδιο με μετά. Θα το συνηθίσουμε. Μικρότερη μέρα, μεγαλύτερη νύχτα. Δεν μπορείς να δεις άλλο μέλλον. Καλύτερα, ίσως.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [00:48:49]