ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ρούλα Γεωργακοπούλου: Περί περγαμόντου, τέλειων ιστοριών και άλλων δαιμονίων

Ρούλα Γεωργακοπούλου: Περί περγαμόντου, τέλειων ιστοριών και άλλων δαιμονίων



Με μακρά δημοσιογραφική καριέρα, σήμερα αρθρογραφεί στα «Νέα», και με έξι θεατρικά της να έχουν ανέβει σε αθηναϊκές σκηνές, εμφανίστηκε στην πεζογραφία το 2018 με τα «Δέντρα, πολλά δέντρα» (εκδ. Πόλις) που συζητήθηκαν πολύ. Κι αν για την πρώτη της νουβέλα αφορμή στάθηκε ο θάνατος της μητέρας της, για τη δεύτερη «Η μέθοδος της μπουρμπουλήθρας» (από τις ίδιες εκδόσεις), όλα ξεκίνησαν από την πανδημία. Η Ρούλα Γεωργακοπούλου μιλάει στην «ΠτΚ» για το βιβλίο της, ένα απολαυστικό ανάγνωσμα γραμμένο με φαντασία και χιούμορ, τους ασυνήθιστους πρωταγωνιστές της, τις εκπλήξεις της γραφής ενώ μοιράζεται μαζί μας το πικ νικ της με τους σταρ της Ιστορίας.


Πώς προέκυψε η «Μέθοδος της Μπουρμπουλήθρας»;
Ηταν ο μόνος τρόπος που είχα να μη γίνω άθυρμα του μεγάλου φόβου, να βρω την ιστορικότητα της στιγμής και να με παρηγορήσω, παρηγορώντας ίσως κι άλλους ανθρώπους.

Ξεκινάτε με την υπόσχεση για μια «ιστορία τέλεια σαν αυγό». Γιατί συνδυάζετε την τελειότητα με τα αυγά, και ποια τα συστατικά της δικής σας συνταγής για μια «σούπερ τέλεια ιστορία»;
Η αψεγάδιαστη φόρμα τους πρώτα απ' όλα, το χρώμα αλλά και η υφή που έχει το τσόφλι τους. Το χέρι, όταν τα κρατάει, έχει όλες τις πληροφορίες ότι πρόκειται για κάτι εύθραυστο και ταυτόχρονα πολύ ανθεκτικό. Η διατροφική τους αξία ολοκληρώνει αυτό το αισθητικό θαύμα και δίνει άλλη διάσταση στους μύθους της γένεσης. Η «σούπερ τέλεια ιστορία» είναι ένα πείσμα. Μια παιδική απαίτηση για αιώνια ζωή και ευδαιμονία, κάτι σαν την τέλεια αφήγηση δηλαδή.
Χλωροφύλλη βανίλια, περγαμόντο, ζαρζαβατικά… Ο λόγος που τα επιλέξατε για πρωταγωνιστές;
Δεν είχα άλλη επιλογή. Ο φυτικός κόσμος στην αρχή της πανδημίας ήταν μονόδρομος. Τα πρόσωπα, οι χαρακτήρες, οι ταυτότητες δεν είχαν καμία απολύτως σημασία εκείνο το διάστημα. Ημασταν όλοι απλά ψυχικά γεγονότα και νομίζω ότι θα παραμείνουμε για πολύ καιρό έτσι, ακόμα κι αν βρεθεί εμβόλιο. Ο φόβος του θανάτου όταν παύει να είναι μόνον υπαρξιακός ή φιλοσοφικός αλλά γίνεται καθημερινή απτή πραγματικότητα, αλλάζει πολύ τον άνθρωπο. Τον επιστρέφει από 'κει που ήρθε. Από ένα «πουθενά» από μια ατιτλοφόρητη ακόμα ανασφάλεια.

Παίζετε με τις λέξεις, όπως στην περίπτωση του περγαμόντου και του συνώνυμού του, βαριά πληγέντος από τον κορονοϊό, Μπέργκαμο. Τι σας γοητεύει σε αυτό το παιχνίδι;
Δεν θα το πιστέψετε αλλά δεν πρόκειται για λογοπαίγνιο. Ηταν μια απλή καθαρόαιμη σύμπτωση που έσκασε μπροστά μου τη στιγμή που έγραφα τη φράση. Δεν είχα καμιά τέτοια πρόθεση όταν βάφτιζα Περγαμόντο τον βασικό ήρωα του βιβλίου, ούτε είχαμε δει ακόμα τα τραγικά γεγονότα στο Μπέργκαμο. Με άλλα λόγια, δεν είχα σκεφτεί ότι προετοιμάζω μια συνωνυμία που θα «εκπλήξει» τον αναγνώστη. Η έκπληξη ήταν όλη δική μου όταν το είδα να συμβαίνει. Για μένα τουλάχιστον, καμιά ιστορία δεν έχει νόημα να εξιστορηθεί αν δεν σου επιφυλάσσει τέτοιες εκπλήξεις.

Οι ιστορίες του σήμερα μπλέκονται με άλλες του χθες. Ο μονόλογος του Νταβέλη, αναμνήσεις με τον πατέρα σας, αναφορές στην κερδισμένη υγειονομική μάχη του Βενιζέλου… Πείτε μας γι' αυτή την ενδιαφέρουσα μίξη.
Το είπατε μόνη σας. Για να αποκτήσει βάθος και ενδιαφέρον η ζοφερή μας στιγμή. Για να σηκωθεί λίγο το καπάκι της παραλυτικής ανασφάλειας και να δούμε ξανά ιστορίες που αν δεν έμεναν στη μέση, αν δεν τις αφήναμε στη μέση, ίσως σήμερα τα πράγματα να ήταν λίγο καλύτερα. Ο Νταβέλης μολονότι σύμβολο του ενστικτώδους, συντρίβεται και μέσω της μελαγχολίας αρχίζει να καταλαβαίνει ότι η «παντοδυναμία» του τελικά τον παγίδευσε, ενώ ο ορθολογισμός και η πολιτική ευφυΐα του Ελευθέριου Βενιζέλου δεν βρήκε, δυστυχώς, ιστορικούς μιμητές. Καμιά φορά παρασύρομαι σε ακραίες απόψεις ότι π.χ. δεν διαλέγουμε ιστορίες αλλά αφηγητές.

«Μήπως το έχετε παρακάνε λιγάκι με τον φόβο του θανάτου;» αναρωτιούνται τα περγαμόντα. Είναι και δική σας άποψη;
Χα χα, όχι. Ούτε και πιστεύω ότι η γη είναι επίπεδη, ούτε ότι ο κορονοϊός εφεύρεση του καπιταλισμού. Μ' αυτή τη θρασεία, θα έλεγα, ατάκα των ηρώων της νουβέλας θα ήθελα να πλησιάσω λίγο τη σοφία των «αρχαίων νεκρών» και να αποδώσω, από τη μεριά μου, τις οφειλόμενες τιμές. Ο Θάνατος είναι μια εμπειρία που δεν θα μοιραστεί ποτέ κανείς, κι απ' αυτή την άποψη επιχείρησα να ανοίξω έναν διάλογο με τους ανθρώπους που την είχαν, να δω τι μπορεί να σκέπτονται για μας και πώς μας βλέπουν. Φυσικά και είναι συγγραφική επινόηση αλλά και χιούμορ, καμουφλαρισμένη απελπισία, κυνισμός κι ό,τι άλλο ποταπό βάλει ο νους σας.


Τσάι με τον Τσέχοφ στην Κριμαία


H γνώμη σας για τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η πανδημία από κυβέρνηση και πολίτες;
Οι πολίτες σε γενικές γραμμές, νομίζω ότι έχουν επιδείξει σοβαρότητα. Οι λίγες αλλά ικανές να τα τινάξουν όλα στον αέρα ανεύθυνες συμπεριφορές, εύχομαι να περιθωριοποιηθούν το συντομότερο. Δεν έχουμε την πολυτέλεια ούτε τα ανάλογα ψυχικά κονδύλια για να κανακεύουμε ανώριμους κι ανεύθυνους σ' αυτή τη φάση. Η κυβέρνηση νομίζω ότι πασχίζει για το καλύτερο δυνατόν. Για τα επί μέρους, τι να πω; Ο καθένας μας έχει κι από μια άποψη, η εποχή όμως δεν είναι κατάλληλη για ερασιτέχνες της πολιτικής και επαγγελματίες της παράνοιας. Ας αφήσουμε τον πρώτο λόγο στους επιστήμονες και την εξειδίκευση του λόγου τους από την Πολιτεία. Κι ας εξαντλήσουμε κάτι που δεν μας διακρίνει ως λαό. Την υπομονή και την ευθύνη.

Γράψατε το πρώτο σας βιβλίο «Δέντρα, πολλά δέντρα» μετά τον θάνατο της μητέρας σας. Τούτο το δεύτερο επί καραντίνας. Στο κομμάτι πεζογραφία, είναι τα συναισθήματα που κινούν το χέρι σας;
Δεν ξέρω αν ανήκει στα συναισθήματα η ανάγκη μου να ολοκληρώσω κάτι. Να παίξω, να τη σκαπουλάρω από την πλήξη ή τον πόνο. Να μπω σε μια άλλη διάσταση για να σωθώ από τον εαυτό μου πρωτίστως και ταυτόχρονα να συναντήσω κι άλλους ανθρώπους. Τους ιδανικούς «άλλους» που είναι οι αναγνώστες.

Κι επειδή στο βιβλίο σας αναφέρεστε σε ένα πικ νικ με τους δυνατούς της Ιστορίας, εσείς με ποιον από αυτούς θα θέλατε να κάνετε πικ νικ και τι θα συζητούσατε;
Χμ, με φέρνετε σε δύσκολη θέση γιατί στους «δυνατούς της Ιστορίας βάζω κάθε άνθρωπο, ακόμα και τον πιο άσχετο ή τον πιο ταπεινό, αρκεί να έχει αποκτήσει την εμπειρία του θανάτου. Αφού όμως θα έχω το προνόμιο για ένα πικ νικ μαζί τους, θα διαλέξω από το σταρ σύστεμ της Ιστορίας. Θα ήθελα ας πούμε μια ημερήσια εκδρομή στο Λαύριο με τον Σοφοκλή να μου πει πώς πρέπει να παίζεται ο Οιδίποδας ή ένα τσάι στην Κριμαία με τον Τσέχοφ να μου μιλήσει για τον γιατρό Αστρόφ. Καφέδες και τσιγάρα, πολλά τσιγάρα με τον Κάρολο Κουν και τη Λούλα Αναγνωστάκη κι εγώ από μια μεριά να τους ακούω να μιλάνε χωρίς να λέω τίποτα. Επικίνδυνη οδήγηση στον Υμηττό, χωρίς καθόλου τσιγάρα, με τον Δημήτρη Κεχαΐδη να τον ρωτάω πώς έγραψε τη «Βέρα» Και τον Ελευθέριο Βενιζέλο θα ήθελα, αλλά όχι σε φάση ανάρμοστης οικειότητας εκ μέρους μου. Θα ήθελα να είμαι αόρατη με τη δυνατότητα να διαβάζω τη σκέψη του.


Συνέντευξη στην
ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 19:37]  Μαριαλένα Σπυροπούλου: «Από νωρίς...
[χθες 21:02]  Δημήτρης Σωτάκης: «Στην Ελλάδα, το...
[19:21]  Τσαλίκογλου-Επτακοίλη: Βούτηξαν στο...
[χθες 18:06]  Κατερίνα Μαλακατέ: «Είμαι πάνω και...
[χθες 18:23]  Μιχάλης Σιγάλας: Με ενδιαφέρει το...
[χθες 19:03]  Αλέξης Σταμάτης: «Γράφω για να...
[χθες 14:24]  Βιντσεντίνι: Μαθητεία, έμπνευση...
[χθες 10:15]  Δημήτρης Στεφανάκης:Οι ήρωές μας...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [17:59:32]