ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Δημήτρης Σωτάκης: «Στην Ελλάδα, το λοκντάουν στην πολιτιστική ζωή είναι μόνιμο»

Δημήτρης Σωτάκης: «Στην Ελλάδα, το λοκντάουν στην πολιτιστική ζωή είναι μόνιμο»



Στο νέο του μυθιστόρημα «Ο Μεγάλος Υπηρέτης» (εκδ. Κέδρος) κεντρικός χαρακτήρας είναι ένας επιχειρηματίας, που καίτοι έχει οικονομική άνεση, δε χαίρεται τη ζωή του. Μένει «ακάλυπτος» σε πολλά κομμάτια της. Εξ ου και προσλαμβάνει έναν οικιακό βοηθό, προκειμένου να βάλει τη χαοτική καθημερινότητά του σε μια τάξη. Οσο κι αν ακούγεται, όμως, φυσιολογική αυτή η συγκατοίκηση, παίρνει μια απρόβλεπτη και συνάμα σκοτεινή τροπή.
Ο πολυμεταφρασμένος και βραβευμένος Δημήτρης Σωτάκης μιλάει στην «ΠτΚ» για το βιβλίο και τον ήρωά του, για τον σύγχρονο άνθρωπο και τη διεκδίκηση της ευτυχίας, για τα όρια μεταξύ ψευδαίσθησης και πραγματικότητας, σχολιάζει την ασέβεια της ελληνικής πολιτείας προς τις τέχνες και τάσσεται υπέρ της ψύχραιμης αντιμετώπισης καταστάσεων όπως η πανδημία.
«Ζούσα άνετα, όμως δεν έπαιρνα ιδιαίτερη ευχαρίστηση από τη ζωή μου. Δεν ήμουν ευτυχισμένος» δηλώνει ο ήρωάς σας ήδη από τη 19 σελίδα του βιβλίου σας. Ποιο το έναυσμα για να ξεκινήσετε την ιστορία σας;
Εχω την εντύπωση ότι ήταν η δική μου ζωή, και κατ' επέκταση η ζωή του σύγχρονου ανθρώπου, που φαινομενικά μοιάζει ακόμα και απολαυστική, όμως κρύβει μέσα της έντονα στοιχεία αυτισμού, μιας αυνανιστικής διάθεσης, ζωές κλεισμένες σε ένα κέλυφος. Ωστόσο, το έναυσμα για ένα μυθιστόρημα, στην περίπτωσή μου, συχνά παραμένει ασαφές, δεν είμαι κι εγώ βέβαιος τι πυροδότησε την απόφασή μου.

Η διεκδίκηση της ευτυχίας σάς απασχόλησε και στο προηγούμενο μυθιστόρημά σας «Ο κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο». Τι πιστεύετε ότι συμβαίνει μ' εμάς τους ανθρώπους κι αυτό το πολυπόθητο συναίσθημα;
Είναι αλήθεια ότι τρέχουμε προς την ευτυχία, τη διεκδικούμε, όμως έχουμε την τάση να είμαστε αυτοκαταστροφικοί και τελικά τα διαλύουμε όλα συνειδητά ή ασυνείδητα. Και φιλοσοφικά όμως αν δούμε το ζήτημα, δεν μπορεί να είναι κανείς ευτυχισμένος σε μόνιμη βάση, η ευτυχία είναι ένα συναίσθημα μικρής διάρκειας, έντονο και βαθύ. Πόσες φορές υπήρξαμε ευτυχισμένοι; Σαφέστατα δεν μπορεί εν δυνάμει να είναι ένα συνεχές συναίσθημα.

Ο ήρωάς σας βρίσκει στον υπηρέτη του τη διέξοδο από τον λαβύρινθο, μέσα στον οποίο αισθάνεται παγιδευμένος. Ενδιαφέρουσα ιδέα της ανάθεσης ρόλου. Θα μας πείτε;
Ο ήρωας μου διακατέχεται από πολλές ψευδαισθήσεις. Δημιουργεί κόσμους, μέσα στους οποίους υποθέτει ότι θα ζήσει άνετα και όπως ακριβώς θέλει, όμως σκοντάφτει στο ίδιο του το βήμα. Στην πραγματικότητα ένας άνθρωπος μόνο μπορεί να μας βγάλει και να μας οδηγήσει σώους ψυχολογικά από τους υπαρξιακούς μας λαβυρίνθους, χρειαζόμαστε τους ανθρώπους, μολονότι συχνά έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας. Οι άνθρωποι είναι αυτό που διαθέτουμε και ποτέ δεν πρέπει να τους παραγκωνίζουμε.

Συνδέεται -όσο συνδέεται- με την Αννα μέσα από τον διαδικτυακό «Κόσμο». Η άποψή σας για τον ρόλο της κοινωνικής δικτύωσης στη ζωή μας;
Η θέση μου πάνω σ' αυτό το ζήτημα είναι εκλογικευμένη. Αν τα χρησιμοποιούμε σωστά, έχουν θετική χροιά, μπορεί να έχουμε οφέλη και να μας προσφέρουν μια ενδιαφέρουσα κοινωνικοποίηση. Αν όμως, τα αφήσουμε να μας καταπιούν, τότε υπάρχει πρόβλημα, γινόμαστε υποχείρια μιας τάσης χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Μπορούμε να απέχουμε συνολικά άλλωστε από την ηλεκτρονική ζωή στην εποχή μας; Μάλλον όχι, επομένως είναι στο χέρι μας πώς θα τη διαχειριστούμε.

Γιατί αλήθεια προτιμήσατε την ανωνυμία για τον ήρωά σας, ενώ κατονομάζετε την Αννα και τον Μάριο, τον υπηρέτη;
Στα περισσότερα βιβλία μου, ο κεντρικός ήρωας δεν έχει όνομα. Ονόματα διαθέτουν οι περιφερειακοί ήρωες των βιβλίων. Ετσι και στον «Μεγάλο Υπηρέτη», όσοι «περικυκλώνουν» τον κεντρικό ήρωα έχουν όνομα, όμως εκείνος παραμένει ανώνυμος, συνεπώς μπορεί να είναι οποιοσδήποτε, εγώ ή εσείς.

Η εξέλιξη σχέσης ήρωα-υπηρέτη δημιουργεί στον πρώτο μια αίσθηση ελευθερίας, για την οποία ελπίζει «να μην ήταν «μια ψευδαίσθηση, αλλά μια καθαρή πραγματικότητα». Ποια τα όρια μεταξύ αυτών;
Είναι στ' αλήθεια ιδιαίτερα δυσδιάκριτο αυτό το σύνορο. Πόσοι από εμάς, δε ζούμε, άλλωστε σε μια ψευδαίσθηση σε όλη μας τη ζωή; Οι άνθρωποι έχουν την επιθυμία να ζήσουν σε μια ψευδαίσθηση, δημιουργούν έναν μικρόκοσμο και ζουν μέσα του, αδιαφορώντας για τις συνέπειες.


«Ευτυχία θεωρώ τη γαλήνη»
«Αλλαξα όλη τη ζωή μου και διεκδίκησα την ευτυχία» λέει. Θα κάνατε κάτι αντίστοιχο; Υπήρξαν σημεία ταύτισης με τον ήρωά σας ενόσω γράφατε;
Εχουν υπάρξει στιγμές της ζωής μου, που τόλμησα, έκανα άλματα, πήρα ρίσκα, για να κατακτήσω την ευτυχία, όπως τουλάχιστον την αντιλαμβανόμουν τη δεδομένη στιγμή. Και όσα έκανα, δεν τα μετανιώνω βέβαια. Ο «Μεγάλος Υπηρέτης» είναι χωρίς δεύτερη σκέψη το πιο αυτοβιογραφικό μου βιβλίο, ναι, αν και ο ήρωας δεν είμαι εγώ, υπάρχουν αρκετά σημεία ταύτισης.

Τι θεωρείτε ευτυχία, αλήθεια;
Τη γαλήνη. Μια ζωή που θα κυλάει απρόσκοπτα και γλυκά, χωρίς εσωτερικούς πανικούς και συνεχείς πιέσεις. Είναι πολύ δύσκολο να τα καταφέρω, ποιος ξέρει, ίσως μια μέρα.

Οτιδήποτε ξαφνικό και πρωτόγνωρο, όπως η πανδημία, πώς το αντιμετωπίζετε;
Πάντα προτιμώ να είμαι αισιόδοξος. Δεν πανικοβάλλομαι, δεν είμαι υστερικός. Δε μου αρέσει η υστερία, ο επίπλαστος θόρυβος. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι δεν αισθάνομαι άβολα ή ότι δεν υπάρχουν συνέπειες στη ζωή μου. Ομως θεωρώ ότι δεν έχουμε και πολλές επιλογές και η αθόρυβη και διακριτική αντιμετώπιση είναι η πιο ώριμη σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Ενας μήνας λοκντάουν στην Αθήνα (και) στην πολιτιστική ζωή. Σχόλιό σας;
Στην Ελλάδα το λοκντάουν στην πολιτιστική ζωή είναι μόνιμο. Πότε οι επίσημοι φορείς, πότε η Πολιτεία ενδιαφέρθηκε, προνόησε και έδειξε σεβασμό στους καλλιτέχνες; Ποτέ. Με τα πρόσφατα γεγονότα, αυτό φάνηκε άλλη μια φορά, οι καλλιτέχνες δεν υπάρχουν, είναι αόρατοι, είναι οι τρελοί του χωριού, γραφικοί, έτσι αντιμετωπίζει η κυβέρνηση τις Τέχνες. Οσο για τον δικό μου χώρο, τι να πει κανείς, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα χωρίς Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, είναι τραγική η κατάσταση.

Τι να περιμένουμε στη συνέχεια από εσάς;
Μόλις τελείωσα τη μετάφραση ενός μυθιστορήματος από τα Κινεζικά, το οποίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη, για την ώρα δεν έχω ξεκινήσει καινούργιο βιβλίο, όμως ολοκλήρωσα ένα θεατρικό έργο, το οποίο ίσως ανέβει την επόμενη χρονιά.


Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 20:31]  Λένα Διβάνη: «Σήμερα ο...
[χθες 17:44]  Νίκος Παναγιωτόπουλος: «Η μόνη μου...
[χθες 18:34]  Χάρης Πρέσσας: O «αργοναύτης»...
[χθες 21:38]  Μαρία Δουρίδα-Μηταράκη: «Στη ζωή...
[χθες 19:23]  Ιωάννα Τσάκωνα: «Ν' ακολουθούμε το...
[χθες 20:48]  Νίκος Δαββέτας: «Η γραφή είναι ο...
[χθες 13:26]  Γιάννης Ξανθούλης: «Ζούμε σ' έναν...
[χθες 19:37]  Μαριαλένα Σπυροπούλου: «Από νωρίς...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [20:38:08]