ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


βασιλακης


Μια πόλη που δεν εξελίσσεται



Ρώτησα την παρέα μου τις προάλλες, τι είναι αυτό που δεν τους αρέσει στην καθημερινότητα της Πάτρας. Οι απαντήσεις ήταν διαφορετικές, αλλά και τόσο ίδιες. Εννοώ ότι είχαν κοινό παρανομαστή.
Πιστεύω όμως ότι η πιο αντιπροσωπευτική περιγραφή ήταν αυτή που παρομοίαζε την Πάτρα με ηλεκτρονική υπολογιστή, ο οποίος δουλεύει σε γλώσσες προγραμματισμού BASIC και FORTRAN, κοντολογίς παρελθοντικές.
Οι υπόλοιπες απαντήσεις που έλαβα ήταν αναμενόμενες. Αφορούσαν την κατάληψη πεζόδρομων και άλλων κοινόχρηστων χώρων από ΙΧ και δίκυκλα, την ρύπανση με αφίσες και σπρέι σε τοίχους και κολώνες, τα σιντριβάνια και τις σκάλες που καθαρίζονται ανεπαρκώς, το κυκλοφοριακό και το διπλοπαρκάρισμα κ.ά.
Αν αυτά περίμενα να ακούσω, γιατί ρώτησα (;). Για να επιβεβαιώσω ότι δεν έχει αλλάξει κάτι ριζικά στην Πάτρα. Και για να μην παρεξηγηθώ ή να κατηγορηθώ ως μηδενιστής, αναφέρομαι κυρίως σε αυτούς τους τομείς που συνηθίζουμε να περιγράφουμε με τον όρο «καθημερινότητα πόλης».
Η Πάτρα έχει εξελιχθεί σε μια πόλη, στην οποία γίνονται μόνο τα βασικά. Αυτά που βλέπει ο πολίτης και αισθάνεται ικανοποιημένος επειδή «υπάρχουν και χειρότερα». Ξεχνάει όμως ότι υπάρχουν και καλύτερα.
Αυτή η συζήτηση έχει γίνει, πολλές φορές και κυρίως πριν από τις δημοτικές εκλογές, κυρίως λόγω του οικονομικού παράγοντα. «Όχι μόνο δεν δίνει περισσότερα χρήματα το κράτος για αρμοδιότητες που φορτώνει στους Δήμους, αλλά περικόπτει και από αυτά που τους έδινε» είναι το σταθερό αντεπιχείρημα.
Ανταποκρίνεται μεν στην πραγματικότητα, αλλά είναι και το άλλοθι για να καλυφθεί η έλλειψη πολιτικής βούλησης για ορισμένα ζητήματα. Εδώ δεν μπορούμε να αποφασίσουμε αν θα τεθεί, επιτέλους, στη διάθεση της πόλης η διανοιγμένη οδός Κανακάρη που αποτελούσε βασικό κεφάλαιο στο «Ευαγγέλιο» του κυκλοφοριακού, επειδή υπάρχουν διαφωνίες κοινωνικών και επαγγελματικών ομάδων με τις αντιδρομήσεις…Το έργο κατασκευάστηκε με κονδύλια της ΕΕ. Αν είχε πληρωθεί με χρήματα του Δήμου θα το σκέφτονταν επί δύο χρόνια;
Βρήκα έξυπνη την παρομοίωση της Πάτρας με ηλεκτρονική υπολογιστή επειδή η διαχείριση στα βασικά φανερώνει μια πιο βαθιά καχεξία στην πόλη. Είναι μια πόλη που δεν εξελίσσεται και πολλές φορές σε κάνει να αναρωτιέσαι αν οι κάτοικοί της έχουν τη βούληση να εξελιχθεί. Είναι σαν τον προϊστορικό άνθρωπο που δεν θα έφτανε στο σημείο να ανακαλύψει τη φωτιά αν αισθανόταν φόβο για το κάψιμο που προκαλεί η επαφή με το δέρμα του.
Στερείται οράματος και σχεδίου η Πάτρα. Αναζητάει την ταυτότητά της τουλάχιστον τις δύο τελευταίες δεκαετίες και αδυνατεί να την βρει. Είναι μια επίπονη διαδικασία για την εκάστοτε δημοτική αρχή που θα αποφασίσει ότι χρειάζεται να μπει σε αυτή τη διαδικασία. Μοιάζει λίγο με τη διαδικασία του μαθητή που πρέπει να αποφασίσει το πεδίο («δέσμη» τη λέγαμε στα νιάτα μου) που θέλει να ακολουθήσει και να δηλώσει στη Γ' Λυκείου. Απαιτείται όμως να το κάνει, αν θέλει να έχει μέλλον.
Το ίδιο ισχύει και για την πόλη. Χρειάζεται να αποφασίσει «που θέλει να το πάει». Η δημοτική αρχή δεν έχει δείξει καμία τέτοια διάθεση να ψάξει «που να το πάει». Αυτή η συνταγή όμως δεν σε οδηγεί στο μέλλον.
του Μιχάλη Βασιλάκη




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [01:23:20]