ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Στις κορυφές του Χελμού, μιαν άλλη εποχή

Στις κορυφές του Χελμού, μιαν άλλη εποχή



Γράφει ο Δημήτρης Χριστοδούλου
Χρόνος αναφοράς το 1965, 5η και 6η Οκτωβρίου. Η παρέα εννιά άτομα, αγόρια, φρέσκοι απόφοιτοι του 8ταξίου Γυμνασίου των Καλαβρύτων. Μόλις είχαμε ολοκληρώσει τις εισαγωγικές εξετάσεις για τα πανεπιστήμια - ανώτατες σχολές στο Α΄ Γυμνάσιο Αρρένων Πάτρας, στο Πυροσβεστείο.
Είμασταν όλοι κατάκοποι και αρκετά αγχωμένοι από την πρόσφατη εξεταστική εμπειρία από την οποία εξαρτάτο το μέλλον μας.
Επειδή τίποτε από την τότε εποχή δεν μοιάζει, ούτε από μακριά, με σημερινές καταστάσεις, ας θέσουμε πρώτα το πλαίσιο μέσα στο οποίο διαδραματίζεται η ιστορία μας. Δεν υπήρχε κατ αρχήν ο διαχωρισμός Γυμνάσια - Λύκεια, τα οκτατάξια Γυμνάσια, που ξεκινούσαν από την 3η και κατέληγαν στην 8η.
Μέχρι το 1963 οι Εισαγωγικές δίδονταν σε κάθε Ανώτατη Σχολή ξεχωριστά. Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι ο κάθε υποψήφιος μπορούσε να δώσει εξετάσεις για την εισαγωγή του το πολύ σε δύο σχολές. Το σύστημα άλλαξε με την «Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση» του Γ. Παπανδρέου, που ήθελε να δημιουργήσει εκείνη την εποχή ένα είδος 'baccalaureat'. Η πρώτη χρονιά εφαρμογής του νέου συστήματος ήταν το 1964 και η δεύτερη η δική μας, το 1965. Με δύο κύκλους υποψηφιοτήτων προς εισαγωγή, Θεωρητικός και Πρακτικός. Το σύνολό των υποψηφίων το '65 και για τους δύο κύκλους, περί τις 75 χιλιάδες, ενώ οι θέσεις εισαγωγής περί τις 28 χιλιάδες. Μιλάμε για αρκετά μεγάλο ανταγωνισμό.
Δίναμε εξετάσεις σε όλα σχεδόν τα μαθήματα του Γυμνασίου και εξεταζόμασταν γραπτώς σε δύο μαθήματα κάθε ημέρα. Στον Πρακτικό κύκλο, για κάποιο πρόβλημα, στο μάθημα της Άλγεβρας εξετασθήκαμε δύο φορές. Η επαναληπτική εξέταση έγινε την ημέρα που η Μητρόπολη Πατρών υποδεχόταν την Αγία Κάρα του Αγίου Ανδρέα, από το Βατικανό.Οι καμπάνες του Αγίου Διονυσίου και όλων των άλλων εκκλησιών, κτυπούσαν αδιάκοπα και εμείς εξεταζόμασταν λύνοντας ασκήσεις του Legrand, του Euler, και άλλων καλών παιδιών. Μεγαλείο!
Αγόρια και κορίτσια από τα Καλάβρυτα, τα πήγαμε πολύ καλά. Δώσαμε 17, 14 άτομα πέτυχαν σε πολύ καλές σχολές την πρώτη χρόνια, σχεδόν όλοι σε πρώτες θέσεις και τα άλλα 3 άτομα πέτυχαν στην επόμενη, 1966. Επιτυχία 100%. Ποια Πειραματικά... το Γυμνάσιο Καλαβρύτων εκείνης αλλά και επόμενων εποχών, είχε μόνο επιτυχόντες.
Η παρέα με τους αγχωμένους υποψηφίους, όλοι στενότατοι φίλοι, αποφασίσαμε να ανέβουμε για εκτόνωση στις κορυφές του Χελμού στις 5 Οκτωβρίου έχοντας σαν χώρο αναφοράς και διαμονής μας το Ορειβατικό Καταφύγιο. Για μεταφορικά μέσα ούτε κουβέντα. Δεν υπήρχαν δρόμοι παρά μόνο κάποια, συνήθως απόκρημνα, νεροφαγωμένα γιδόστρατα.
Οι περισσότεροι ξεκινήσαμε από τα Καλάβρυτα. Σημείο αφετηρίας το σπίτι του Γιώργη Γεωργακόπουλου, στο άκρο της πόλης. Δύο, ο Αλ. Πετρόπουλος και ο Γιάννης Παπαβασιλόπουλος, ξεκίνησαν από τα Σουδενά που ήταν και το χωριό τους και το ορισμένο σημείο συνάντησης ήταν το εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου, με ώρα συνάντησης στις 7.30 το πρωί.
Ο Γεωργακόπουλος, που λειτουργούσε σαν οδηγός μας στο ξεκίνημα, δεν άφηνε γκρεμό και κάθετη ανηφόρα που να μη μας ανεβάσει. Δεν βαδίζαμε, σχεδόν τρέχαμε. Μας βγήκε η ψυχή. Ο ανήφορος θέλει πνευμόνια...
Φτάνοντας στο σημείο συνάντησης, ο Παπαβασιλόπουλος, αείμνηστος, είχε περάσει από κάποιο αμπέλι και είχε φέρει μερικά ατρύγητα σταφύλια, 'κουδούνια' ή 'καμπανάρια' τα λέμε. Ήταν γεμάτα βοτρύτη, δηλαδή σαπίλα με μούχλα οφειλόμενη στο μύκητα botrytiscineraea, για να μη ξεχνάμε και τις σπουδές μας, και περιτριγυρισμένα από ιστούς αράχνης! Αλλα τα πιο εύγευστα σταφύλια που έχουμε φάει! Τι σου κάνει η πείνα και η κούραση...
Συνεχίσαμε, με οδηγούς τους Σουδενιώτες, την ανάβασή μας προς το καταφύγιο. Φτάσαμε κατάκοποι αλλά και ενθουσιασμένοι . Είχε πολύ κρύο καιρό και ο αέρας σφύριζε δαιμονισμένα.
Ο Θοδωρής ο Κανακάρης επιχείρησε να ανάψει το τζάκι. Το μόνο που κατάφερε ήταν να το «πουμώσει», βοηθούντος του δυνατού αέρα η καπνούρα πήγε σύννεφο και δεν μπορούσε να σταθεί κανείς για αρκετές ώρες μέσα στο καταφύγιο. Μείναμε έξω λοιπόν, στον δυνατό αέρα... που και τ' αρνάκια παγώνει!
Κάποτε βράδιασε, πέσαμε ξεροί για ύπνο. Την άλλη ημέρα, 6 το πρωί, κάποιοι γενναίοι ξεκίνησαν και πήγαν να δουν το φώτισμα του ήλιου στα ύδατα Στυγός. Δεν ήμουν ανάμεσά τους. Εμεινα στο κρεββάτι. Όταν γύρισαν, μετέφεραν τον ανείπωτο ενθουσιασμό, μαζί με τα κουρασμένα πόδια τους.
Το 1963, σε μια από τις ψηλές κορυφές του Χελμού, είχε πέσει ένα αεροπλάνο του Αμερικανικού στρατού, που ως λέγεται, μετέφερε υλικό σε μια σημαντική αποστολή. Στόχος της 2ης ημέρας της εκδρομής, να φτάσουμε το πεσμένο αεροπλάνο. Γι' αυτή την δουλειά είχαμε σαν οδηγό το συνομήλικό μας τσοπανόπουλο από τα Σουδενά, τον Κωτσορώνη, ένα λιπόσαρκο αγριμόπαιδο, γεμάτο καλοσύνη που σε γέμιζε με εμπιστοσύνη για την γνώση του βουνού.
Όταν τον ρωτήσαμε πόσο μακρυά ήταν το αεροπλάνο, μας είπε "Α, εδώ κοντά...". Καμμιά ημέρα δρόμος στα κατσάβραχα. Αποφασίσαμε να πάμε.
Δεν μας άφησε ο δαιμονικός άνεμος, πιο δυνατός από της προηγούμενης. Οσο για τον Κωτσορώνη, πήδαγε από βράχο σε βράχο και από γκρεμίλα σε γκρεμό, με ταχύτητα σπρίντερ, δίνοντας την εντύπωση κάποιου που περπατάει αμέριμνος στην Ρήγα Φεραίου... Τελικά εγκαταλείψαμε την αρχική μας ιδέα και αρχίσαμε να κατηφορίζουμε φτάνοντας για τα Καστριά.
Βρεθήκαμε μπροστά στο Σπήλαιο των Λιμνών. Είχε, πριν λίγο καιρό, ανακαλυφθεί από κάποιους δραστήριους κατοίκους που είχαν επίσης βάλει μια ασταθή ξύλινη σκάλα στην φυσική είσοδο του Σπηλαίου.
Εκεί συναντήσαμε τους αείμνηστους, Πάνο Γεωργακόπουλο και Β. Λαμπρόπουλο μαζί με την τότε μνηστή του τελευταίου και ναι! Ω, της παρατολμίας μας, αποφασίσαμε να ανέβουμε από την ξυλόσκαλα, που μετά βίας έφθανε στο επιθυμητό επάνω μέρος. Με την απαραίτητη αναρρίχηση, φθάσαμε μέχρι το πρώτο πάτωμα, στην αίθουσα που σήμερα ονομάζουμε 'Αίθουσα των Νυχτερίδων'.
Επιστρέψαμε σώοι και αβλαβείς, μια αξέχαστη εμπειρία μέσα σε αυτόν τον μαγικό, εντυπωσιακό χώρο φυσικού κάλλους και σπάνιας βιοποικιλότητας .
Το κατέβασμα ήταν παιχνίδι. Ο κατήφορος θέλει πόδι και, ως παιδιά τα πόδια μας λειτουργούσαν άψογα. Σήμερα τι γίνεται 'που δεν λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια' (Κ. Βάρναλης)!







Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:13]  Όχι στον εθελοντισμό σημαίνει όχι...
[χθες 12:58]  Αδιατάρακτη κοινωνία: κοινωνία σε...
[χθες 12:32]  Τελικά, «αφορίζει» και ο Αρειος...
[χθες 08:25]  Ποιες πόλεις θα βγουν κερδισμένες...
[χθες 13:57]  Εζησε αγέρωχα, έφυγε λεβέντικα!
[χθες 11:56]  Ο ξεπεσμός, η συνομιλία και το...
[χθες 10:53]  Το άσπρο δεν μπορεί να γίνει...
[χθες 09:48]  Ο ψευτογιατρός κυκλοφορούσε όπου...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [23:43:33]